HIBAH AL-UMRA DAN HIBAH AL-RUQBA DARI PERSPEKTIF MAZHAB AL-SYAFIE

Abstract

Hibah al-Umra is a gift that is based on the age or life expectancy of a person whether it is a hibah giver or a hibah recipient. Hibah al-Ruqba refers to the granting of hibah which is based on the life span or life expectancy of both the giver and the recipient of the hibah. This study discusses the views of the jurists of the al-Syafie school regarding the conditional hibah practiced by the Jahiliyya Arab community, namely the hibah al-Umra and the hibah alRuqba. The method used to produce this discussion is to use a qualitative method, which is a method of collecting data from various sources of books. The main reference for this writing is the turath books. The discussion of the results of this study is the difference of opinion among the jurists of the sect that arises from the differences in interpretation and understanding of the hadiths of umra and ruqba either adhere absolutely to the texts of the hadith or interpret it. This means that the meaning of ownership (tamlik) contained in the hadiths means the ownership of the substance or on the benefits only.  Hibah al-Umra merupakan suatu pemberian yang disandarkan kepada umur atau jangka hayat seseorang sama ada pemberi hibah atau penerima hibah. Hibah alRuqba pula merujuk kepada pemberian hibah yang disandarkan kepada tempoh hidup atau jangka hayat kedua-dua pemberi dan penerima hibah. Kajian ini membincangkan berkenaan pandangan-pandangan fuqaha mazhab al-Syafie berkenaan dengan hibah bersyarat yang diamalkan oleh masyarakat Arab Jahiliyya, iaitu hibah al-Umra dan hibah al-Ruqba. Kaedah yang digunakan untuk menghasilkan perbincangan ini adalah menggunakan kaedah kualitatif, iaitu kaedah pengumpulan data dari pelbagai sumber buku. Rujukan utama bagi penulisan ini ialah kitab-kitab turath. Perbincangan hasil kajian ini ialah perbezaan pandangan dalam kalangan fuqaha mazhab yang terbit daripada perbezaan tafsiran dan kefahaman terhadap hadis-hadis umra dan ruqba sama ada berpegang secara mutlak kepada nas-nas hadis tersebut atau mentakwilkannya. Hal ini bermakna makna pemilikan (tamlik) yang terkandung dalam hadis-hadis membawa maksud  Ikepada pemilikan ke atas zat barang ataupun ke atas manfaat sahaja. ©20